Ό ταν δύο άνθρωποι συναντιούνται ερωτικά μετά τα πενήντα, έχουν κάνει ήδη προσωπικούς κύκλους ζωής. Αυτό σημαίνει ότι κουβαλούν μαζί τους εμπειρίες, επιλογές, απώλειες, απογοητεύσεις, φόβους και προσδοκίες μιας ολόκληρης ζωής. μαζί τους όσα αγάπησαν, όσα έχασαν, όσα δεν τόλμησαν αλλά και όσα κάποτε υποσχέθηκαν στον εαυτό τους πως δε θα ξαναζήσουν.
Ο έρωτας σε αυτή τη φάση της ζωής καλείται να βρει χώρο ανάμεσα σε δύο άτομα με διαμορφωμένες προσωπικότητες, συνήθειες, αξίες και τρόπους ζωής. Και ίσως εδώ βρίσκεται μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις : όχι στο αν μπορούμε να ερωτευτούμε ξανά, αλλά στο αν και κατά πόσο είμαστε συναισθηματικά διαθέσιμοι να επιτρέψουμε σε έναν άλλον άνθρωπο να μας πλησιάσει πραγματικά. Άλλωστε όσο και αν επιθυμούμε τη συντροφικότητα δεν σημαίνει ότι είμαστε έτοιμοι να τη ζήσουμε.
Οι «αποσκευές» που κουβαλάμε
Στα είκοσι ή στα τριάντα, συνήθως ερωτευόμαστε περισσότερο με βάση τις προσδοκίες μας και αυτό που φανταζόμαστε ότι μπορεί να γίνει ο άλλος. Μεγαλώνοντας, έχουμε περισσότερες πιθανότητες να αναγνωρίσουμε ότι οι άνθρωποι δεν διαμορφώνονται αποκλειστικά μέσα από μια σχέση αλλά έχοντας διανύσει την προσωπική τους διαδρομή.
Μετά τα πενήντα, μπορεί να έχει προηγηθεί ένας γάμος, ένα διαζύγιο, η απώλεια ενός συντρόφου, η ανατροφή παιδιών, μια μακρόχρονη μοναχικότητα ή σχέσεις που άφησαν τα δικά τους συναισθηματικά αποτυπώματα. Κάποιες από αυτές τις εμπειρίες οδηγούν είτε στη συνειδητοποίηση είτε στην επιφυλακτικότητα είτε ακόμη και στην ανάγκη να προστατεύσουμε τον εαυτό μας ακόμη κι όταν δεν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος.
Σύμφωνα με τη θεωρία της προσκόλλησης, όπως αναπτύχθηκε από τον John Bowlby και μελετήθηκε εκτενώς στις ενήλικες σχέσεις, οι προηγούμενες εμπειρίες του συναισθηματικού δεσμού επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε την οικειότητα, την εμπιστοσύνη και την πιθανότητα της απώλειας. Οι Mikulincer και Shaver (2016) περιγράφουν πώς τα μοτίβα προσκόλλησης συνδέονται με διαφορετικούς τρόπους αναζήτησης ασφάλειας και διαχείρισης της εγγύτητας.
Συγκεκριμένα ένας άνθρωπος μπορεί να επιθυμεί βαθιά μια σχέση, αλλά όταν αρχίζει να αποκτά συναισθηματική σύνδεση, να αισθανθεί την ανάγκη να απομακρυνθεί. Κάποιος άλλος μπορεί να βιώνει έντονο άγχος μπροστά στην πιθανότητα εγκατάλειψης και να αναζητήσει διαρκώς επιβεβαίωση. Αυτές οι αντιδράσεις δεν αποτελούν αποκλειστικό χαρακτηριστικό της ώριμης ηλικίας. Ωστόσο, οι προηγούμενες εμπειρίες μπορούν να τους προσδώσουν ιδιαίτερο προσωπικό νόημα.
Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι να συναντηθούν δύο άνθρωποι χωρίς πληγές, αλλά να αναγνωρίσουν τις πληγές τους χωρίς να αναθέσουν στον άλλον την ευθύνη να τις θεραπεύσει.
Ανάμεσα στην ανάγκη για συντροφικότητα και στον φόβο της εγγύτητας
Υπάρχει μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα αντίφαση στις ανθρώπινες σχέσεις: μπορούμε να επιθυμούμε την αγάπη και ταυτόχρονα να φοβόμαστε όσα αυτή συνεπάγεται. Η ουσιαστική συναισθηματική εγγύτητα προϋποθέτει έναν βαθμό ευαλωτότητας. Χρειάζεται δηλαδή να επιτρέψουμε στον άλλον να γνωρίσουμε πλευρές του εαυτού μας που ίσως θεωρούμε αδυναμίες και συνηθίζουμε να αποκρύπτουμε.
Για έναν άνθρωπο που έχει βιώσει επώδυνες απογοητεύσεις, η αυτονομία μπορεί σταδιακά να έχει μετατραπεί από προσωπική επιλογή σε μηχανισμό συναισθηματικής προστασίας. «Έχω μάθει μόνος μου», «δεν θέλω να χάσω την ηρεμία μου», «δεν μπορώ να ξαναπεράσω τα ίδια». Πίσω από τέτοιες φράσεις μπορεί να υπάρχει αφενός μια απολύτως υγιής ανάγκη για προσωπικό χώρο αφετέρου όμως, μπορεί να κρύβεται και ο φόβος μιας νέας συναισθηματικής έκθεσης. Ίσως εδώ είναι το σημείο που χρειάζεται να κάνουμε και τη διάκριση μεταξύ της αυτονομίας και της συντροφικότητας γιατί το ένα δεν αναιρεί το άλλο, αντίθετα σε μία ώριμη σχέση είναι σημαντικό να υπάρχει τόσο εμείς όσο και το εγώ. Στις υγιείς σχέσεις δεν απειλείται η προσωπική μας ταυτότητα.
Η ωριμότητα δεν συνεπάγεται πάντα συναισθηματική διάθεση
Συχνά θεωρούμε ότι όσο μεγαλώνουμε τόσο περισσότερο ωριμάζουμε συναισθηματικά. Η ηλικία, όμως, από μόνη της δεν εγγυάται την αυτογνωσία ούτε την ικανότητα δημιουργίας μιας ουσιαστικής σχέσης. Ένας άνθρωπος μπορεί να διανύσει μια επαγγελματική πορεία, να μην έχει σημαντικές οικογενειακές ευθύνες αλλά δεν έχει διαχειριστεί δύσκολες καταστάσεις, και όμως δεν δυσκολεύεται να εκφράσει τα συναισθήματά του, να αναγνωρίσει τις ανάγκες του ή να διαχειριστεί μια σύγκρουση με τον/την σύντροφό του.
Η συναισθηματική ωριμότητα δεν μετριέται αποκλειστικά με τα χρόνια. Συνδέεται με την ικανότητά μας να αναγνωρίζουμε περισσότερο τον εσωτερικό μας κόσμο, να αναλαμβάνουμε την ευθύνη των επιλογών μας και να σχετιζόμαστε χωρίς να μετατρέπουμε τους άλλους σε απειλές ή σε μέσο κάλυψης των προσωπικών μας ελλειμμάτων. Το ζητούμενο σ’ αυτές τις ηλικίες δεν είναι να αποδείξουμε ότι δεν έχουμε ανάγκη κανέναν. Είναι να μπορούμε να πούμε: «Μπορώ να σταθώ στα πόδια μου, αλλά επιλέγω να μοιραστώ τη ζωή μου μαζί σου». Αυτή η επιλογή εμπεριέχει μια διαφορετική ποιότητα δέσμευσης. Δεν γεννιέται από την ανάγκη να συμπληρωθεί ένα κενό, αλλά από την επιθυμία να δημιουργηθεί κάτι καινούργιο.
Όταν η επιθυμία συναντά τον φόβο
(Η ιστορία της Μαρίας και του Αλέξανδρου)
Η Μαρία, 54 ετών, και ο Αλέξανδρος, 57, γνωρίστηκαν σε μια περίοδο της ζωής τους που κανένας από τους δύο δεν περίμενε να ερωτευτεί ξανά. Εκείνη είχε περάσει αρκετά χρόνια μόνη, μετά από έναν δύσκολο χωρισμό. Είχε ξαναχτίσει την καθημερινότητά της, είχε μάθει να στηρίζεται στον εαυτό της και επιθυμούσε πλέον μια σχέση με ουσιαστική επικοινωνία και συναισθηματική ασφάλεια.
Εκείνος, επίσης χωρισμένος, είχε βιώσει μια μακρόχρονη σχέση γεμάτη συγκρούσεις. Είχε μάθει να συνδέει τη δέσμευση με την απώλεια της προσωπικής του ελευθερίας. Η έλξη μεταξύ τους ήταν έντονη. Είχαν κοινά ενδιαφέροντα, γελούσαν, συζητούσαν για ώρες και απολάμβαναν την παρουσία ο ένας του άλλου.
Όσο όμως η σχέση αποκτούσε μεγαλύτερο συναισθηματικό βάθος, κάτι άρχισε να αλλάζει. Η Μαρία επιθυμούσε περισσότερη εγγύτητα και σταθερότητα. Ο Αλέξανδρος, παρότι δεν αμφισβητούσε τα συναισθήματά του, άρχισε να απομακρύνεται. Κάθε φορά που εκείνη προσπαθούσε να συζητήσει για το μέλλον τους, εκείνος αισθανόταν πίεση. Και όσο εκείνος απομακρυνόταν, τόσο εκείνη ένιωθε ανασφάλεια και αναζητούσε περισσότερη επιβεβαίωση.
Σταδιακά, βρέθηκαν εγκλωβισμένοι σε έναν κύκλο όπου η ανάγκη του ενός για εγγύτητα ενεργοποιούσε την ανάγκη του άλλου για απόσταση. Δεν έλλειπε το συναίσθημα, δυσκολεύονταν όμως, να συναντηθούν με έναν τρόπο που να δημιουργήσει ασφάλεια και στους δύο.
Η ιστορία τους αναδεικνύει μια σημαντική ψυχολογική διάσταση: δεν αρκεί να θέλουμε έναν άνθρωπο στη ζωή μας. Χρειάζεται να μπορούμε και να δημιουργήσουμε χώρο γι’ αυτόν. Και αυτός ο χώρος δεν είναι μόνο πρακτικός, είναι κυρίως συναισθηματικός.
Οι προηγούμενες εμπειρίες δεν καθορίζουν αναπόφευκτα την εξέλιξη μιας νέας σχέσης. Μπορούν, όμως, να επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύουμε τη συμπεριφορά του άλλου, διαχειριζόμαστε τις διαφορές και ανταποκρίνονται στην ανάγκη για εγγύτητα. Η αναγνώριση αυτών των μοτίβων μπορεί να αποτελέσει την αρχή μιας διαφορετικής συνάντησης. Φυσικά δεν αναφέρεται σε μία σχέση χωρίς δυσκολίες, αλλά σε μια σχέση στην οποία οι δύο άνθρωποι μπορούν να μιλούν γι’ αυτές, αντί να τις αναπαράγουν σιωπηλά. Καμία σχέση δεν μπορεί να είναι αντίγραφο μίας προηγούμενης, όσο και αν αναγνωρίζουμε ομοιότητες. Το σημαντικό είναι να κατανοήσουμε την τάση που πολλές φορές έχουμε οι άνθρωποι να αναπαράγουμε άλλες συμπεριφορές και να περιμένουμε γνώριμες αντιδράσεις.
{Η ιστορία είναι υποθετική και χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την κατανόηση ψυχολογικών διεργασιών στις συντροφικές σχέσεις.)
Ο χρόνος αποκτά διαφορετική αξία
Μία από τις σημαντικότερες αλλαγές που μπορεί να συμβούν καθώς μεγαλώνουμε στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο. Η ψυχολόγος Laura Carstensen, μέσα από τη θεωρία της κοινωνικοσυναισθηματικής επιλεκτικότητας, υποστηρίζει ότι όταν οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τον διαθέσιμο χρόνο τους ως περισσότερο περιορισμένο, τείνουν να δίνουν μεγαλύτερη προτεραιότητα σε σχέσεις και εμπειρίες με ουσιαστικό συναισθηματικό νόημα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι μετά τα πενήντα όλοι αναζητούν τα ίδια πράγματα. Σημαίνει, όμως, ότι για αρκετούς ανθρώπους η ποιότητα της συναισθηματικής σύνδεσης μπορεί να αποκτήσει μεγαλύτερη σημασία από την ποσότητα των κοινωνικών επαφών. Ίσως γι’ αυτό σε αυτή τη φάση της ζωής να μειώνεται η διάθεση για σχέσεις που εξαντλούνται σε αβεβαιότητα, παιχνίδια εξουσίας ή διαρκείς συναισθηματικές διακυμάνσεις.
Δεν υπάρχει πάντα η ίδια επιθυμία να περιμένουμε επ’ αόριστον κάποιον να αποφασίσει τι θέλει. Ούτε η ίδια αντοχή ή ανοχή να επενδύουμε σε σχέσεις όπου η παρουσία και η απουσία εναλλάσσονται και δεν υπάρχει ουσιαστική επικοινωνία. Ένα από τα πιο όμορφα χαρακτηριστικά του ώριμου έρωτα είναι η επιθυμία για μια σχέση στην οποία δεν χρειάζεται να αποδείξουμε την αξία μας, ούτε να μικρύνουμε για να μας “χωρίσει” ο άλλος.
Ο έρωτας ως μία νέα διαδρομή αυτογνωσίας και προσωπικής εξέλιξης.
Ο έρωτας μετά τα πενήντα μπορεί να γίνει και μια ευκαιρία να γνωρίσουμε νέες πλευρές του εαυτού μας.
Η θεωρία της διεύρυνσης του εαυτού, που αναπτύχθηκε από τους Arthur και Elaine Aron, περιγράφει πώς οι στενές σχέσεις μπορούν να εμπλουτίσουν την προσωπική μας ταυτότητα από νέες εμπειρίες, οπτικές και δυνατότητες. Αυτό έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον έρωτα σ’ αυτές τις ηλικίες.
Μπορείς να δεις έναν άνθρωπο που μέχρι τώρα πιστεύεις ότι δεν μπορεί να εμπιστευτεί ξανά, να αφήσει και να απολαμβάνει αυτό που ήρθε στη ζωή του. Κάποιος που είχε συνηθίσει να οργανώνει τη ζωή του αποκλειστικά γύρω από τις δικές του ανάγκες μπορεί να νιώσει τη χαρά του μοιράσματος, ή κάποιος που θεωρούσε ότι ο έρωτας ανήκει οριστικά στο παρελθόν, μπορεί να νιώσει ξανά ενθουσιασμό, επιθυμία, τρυφερότητα και προσμονή.
Η ερωτική επιθυμία δεν παύει να υπάρχει επειδή μεγαλώνουμε. Μπορεί να μεταβληθεί ως προς την έκφραση και τις προτεραιότητές της, αλλά εξακολουθεί να αποτελεί σημαντική διάσταση της ανθρώπινης εμπειρίας. Ο ώριμος έρωτας μπορεί να είναι βαθιά αισθησιακός, αυθόρμητος και ζωντανός. Δεν χρειάζεται να περιορίζεται σε μια ήρεμη, σχεδόν φιλική συντροφικότητα. Άλλωστε, η ωριμότητα δεν αναιρεί το πάθος, τουναντίον, μπορεί να προσφέρει μεγαλύτερη ελευθερία, όταν δεν χρειάζεται να υπηρετήσει την ανάγκη για επιβεβαίωση.
Δύο διαφορετικές διαδρομές, ένας καινούργιος τόπος
Ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση μιας σχέσης μετά τα πενήντα να είναι η συνύπαρξη δύο ανθρώπων που έχουν ήδη δημιουργήσει τον δικό τους τρόπο ζωής. Μπορεί να υπάρχουν παιδιά, οικογενειακές, επαγγελματικές ειδικές, προσωπικές συνήθειες, φιλίες, οικονομικές ευθύνες και διαφορετικές προσδοκίες για το μέλλον.
Δεν είναι αυτονόητο ότι δύο άνθρωποι που ερωτεύονται επιθυμούν και τον ίδιο τρόπο συντροφικότητας. Ο ένας μπορεί να ονειρεύεται μια κοινή καθημερινότητα. Ο άλλος να επιθυμεί μια σταθερή σχέση διατηρώντας ξεχωριστή κατοικία. Κάποιος μπορεί να αναζητήσει μια νέα αρχή με έντονη συναισθηματική εγγύτητα, ενώ κάποιος άλλος χρειάζεται χρόνο για να αισθανθεί ασφαλής. Καμία από αυτές τις ανάγκες δεν είναι από μόνη της λανθασμένη. Η δυσκολία εμφανίζεται όταν οι διαφορετικές επιθυμίες δεν επικοινωνούν με ειλικρίνεια ή όταν ο ένας περιμένει ότι ο άλλος θα προσαρμοστεί στις δικές του ανάγκες. Ας μην ξεχνάμε ότι η επικοινωνία είναι το βασικό συστατικό των σχέσεων ανεξαρτήτου ηλικίας.
Η ώριμη συντροφικότητα προϋποθέτει , αμοιβαία αναγνώριση, διαπραγμάτευση και διάθεση να δημιουργηθεί ένας κοινός χώρος, με σεβασμό στην ιστορία και στην προσωπικότητα και των δύο.
Να αγαπήσουμε ξανά χωρίς να ακυρώσουμε το χθες
Δύο ώριμοι άνθρωποι επιλέγουν συνειδητά να συνδεθούν συναισθηματικά., και όταν αυτό συμβαίνει δεν χρειάζεται να υποδυθούμε κάποιον άλλον, να αποκρύψουμε το παρελθόν μας ή να απολογηθούμε για τις εμπειρίες που μας διαμόρφωσαν. Οι προηγούμενες σχέσεις δεν είναι ανταγωνιστικές της καινούργιας. Άλλωστε οι άνθρωποι που αγαπήσαμε, ακόμη κι εκείνοι που χάσαμε, αποτελούν μέρος της προσωπικής μας ιστορίας και η νέα σχέση δεν καλείται να διαγράψει αυτή την ιστορία, αλλά να δημιουργήσει χώρο για μια καινούργια εμπειρία, χωρίς να ακυρώσει τις προηγούμενες. Η βασική προϋπόθεση σ’ αυτό είναι ο σεβασμός στις διαφορετικές διαδρομές, και κυρίως η συνειδητοποίηση ότι κανένας άνθρωπος δεν έρχεται στη ζωή μας απαλλαγμένος από το παρελθόν του.
Τελικά, ίσως το ζητούμενο δεν είναι να βρούμε κάποιον που δεν κουβαλά αποσκευές, αλλά κάποιον με τον οποίο μπορούμε να τις ακουμπήσουμε για λίγο κάτω, χωρίς να φοβόμαστε ότι θα κριθούμε γι’ αυτές.
Να θυμάστε:
Δεν υπάρχει ηλικιακό όριο στην ανάγκη να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε. Η τρυφερότητα, η επιθυμία και η συναισθηματική σύνδεση δε χάνουν τη σημασία τους όσο μεγαλώνουμε.
Ο έρωτας μετά τα πενήντα μπορεί να μας συναντήσει πιο συνειδητοποιημένους, αλλά και πιο φοβισμένους, πιο ελεύθερους, αλλά και περισσότερο προσκολλημένους στις συνήθειές μας, πιο ξεκάθαρους ως προς τις επιθυμίες μας, αλλά και πιο έτοιμους να διεκδικήσουμε αυτά που θέλουμε.
Έρχεται και μας υπενθυμίζει πως η προσωπική εξέλιξη δεν ολοκληρώνεται σε μια συγκεκριμένη ηλικία, εξακολουθούμε να μπορούμε να συγκινούμε, να εμπιστευόμαστε, να αλλάζουμε, να αναθεωρούμε και να δημιουργούμε νέους συναισθηματικούς δεσμούς. Δεν χρειάζεται να είμαστε αλώβητοι για να αγαπήσουμε ξανά, αλλά να έχουμε τη διάθεση να αναγνωρίσουμε όσα έχουμε πληγώσει, χωρίς να αφήσουμε τον φόβο να αποφασίσει για λογαριασμό μας.
Ντόρα Μίνου BSc, MA
Κλινική Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
(ενηλίκων, ζεύγους & οικογένειας)
Ενδεικτική βιβλιογραφία
Aron, A., Lewandowski, GW, Branand, B., Mashek, D., & Aron, EN (2022). Κίνητρο αυτοεπέκτασης και συμπερίληψη των άλλων στον εαυτό: Μια ενημερωμένη ανασκόπηση. Journal of Social and Personal Relationships, 39(12). https://doi.org/10.1177/02654075221110630
Carstensen, LL (2021). Θεωρία κοινωνικοσυναισθηματικής επιλεκτικότητας: Ο ρόλος των αντιληπτών καταλήξεων στο ανθρώπινο κίνητρο. The Gerontologist, 61(8), 1188–1196. https://doi.org/10.1093/geront/gnab116
Mikulincer, M., & Shaver, PR (2016). Προσκόλληση στην Ενηλικίωση: Δομή, Δυναμική και Αλλαγή (2η έκδοση). Guilford Press.
